A área sanitaria de Vigo despide a 78 residentes

0

Hoxe finalizan a súa formación como especialistas 63 facultativos e 15 profesionais de enfermaría

O Hospital Álvaro Cunqueiro realizou hoxe a despedida oficial dunha nova promoción de residentes que concluíron o seu período de formación como especialistas, tanto médicos como enfermeiras.

Os novos facultativos especialistas pasaron catro ou cinco anos, dependendo da especialidade, nos distintos servizos, mentres que as novas enfermeiras especialistas formáronse durante dous anos.

No transcurso deste evento -presidido polo xerente da Área Sanitaria de Vigo, Javier Puente- os 78 novos especialistas recibiron unha copia da orla oficial, ademais dun agasallo institucional.

Os residentes que hoxe terminaron o seu período de formación distribúense en case todos os servizos: 1 en Anatomía Patolóxica; 3 en Anestesia e Reanimación; 1 en Anxioloxía e Cirurxía Vascular; 1 en Aparello Dixestivo; 2 en Cardioloxía; 3 en Cirurxía  Ortopédica e Traumatoloxía; 2 en Cirurxía Xeral e Aparello Dixestivo; 1 en Endocrinoloxía e Nutrición; 1 Farmacia Hospitlaaria; 1 en  Hematoloxía e  Hemoterapia; 1 Medicina Traballo; 20 en Medicina Familiar e Comunitaria; 1 en Medicina Física e Rehabilitación; 1 en Medicina Interna; 1 Medicina Intensiva; 1 en Medicina Nuclear; 1 en Nefroloxía; 1 en Neurofisioloxía; 1 Neurocirurxía; 1 en Neuroloxía; 2 en Obstetricia e  Xinecoloxía; 2 en Oftalmoloxía; 1 en Oncoloxía Médica; 1 en Otorrinolaringoloxía; 4 en Pediatría; 1 en Pneumoloxía; 1 en Psicoloxía Clínica; 2 en Psiquiatría; 2 en  Radiodiagnóstico; 1 en  Uroloxía; e 1 en Xeriatría.

Tamén concluíron hoxe a súa formación 6 especialistas en Enfermería Familiar e comunitaria, 4 máis en Enfermería Pediátrica, 2 enfermeiras especialistas en Saúde Mental, e 3 matronas especialistas.

Nestes momentos, na Área de Vigo estanse formando un total de 380 graduados, que realizan o seu período de formación especializada tanto en hospitais con en centros de saúde.

Adif inicia las catas geotécnicas para la redacción del proyecto de supresión del paso a nivel de O Porriño

0

El paso a nivel se encuentra en el centro urbano de la localidad, soportando un tráfico de unos 6.500 vehículos diarios

Adif ha iniciado las catas sobre el terreno de cara a la redacción del estudio geotécnico, estudio de alternativas, proyecto básico y proyecto de construcción para la supresión del paso a nivel de O Porriño, en la línea de ancho convencional Monforte de Lemos-Vigo.

El trabajo corre a cargo de la UTE (Unión Temporal de Empresas) formada por GOC y Prointec, adjudicataria del contrato por un importe de 854.602,78 euros (IVA incluido).

Estudios y pruebas previas

El proyecto en redacción permitirá la eliminación del transitado paso a nivel existente en la cabecera sur de la estación de O Porriño. Entre los estudios previos necesarios deben realizarse una serie de trabajos de investigación geotécnica encaminados a determinar la idoneidad técnica de las alternativas objeto de estudio.

Los trabajos geotécnicos en el entorno del citado paso a nivel incluyen la toma de muestras y el análisis del terreno mediante calicatas, penetrómetros y sondeos. Para ello, se ha contado con la colaboración del Concello de O Porriño, que ha facilitado la tramitación de los permisos necesarios.

Eva García de la Torre, alcaldesa de O Porriño, que comprobó hoy sobre el terreno el desarrollo de las catas, expresó el “agradecimiento del Ayuntamiento con Adif por el cumplimiento de los compromisos adquiridos y por la búsqueda de financiación a través de la UE para materializar esta vieja aspiración de los porriñeses”, según dijo.

La realización de la campaña geotécnica a lo largo de las próximas semanas va a permitir caracterizar las condiciones del terreno, aportando información relevante acerca de su comportamiento geomecánico e hidrogeológico, factores clave para analizar el diseño y los métodos constructivos más adecuados para las alternativas que ya están siendo estudiadas.     

Una vez completado el estudio geotécnico, se podrá avanzar en el estudio de alternativas para determinar la solución más idónea para la supresión del paso a nivel.

Paso a nivel de O Porriño

El paso a nivel se encuentra situado en el centro urbano de O Porriño, en la cabecera sur de la estación ferroviaria. Debido a la proximidad de las viviendas y su densidad, la supresión del paso entraña una especial dificultad técnica y ha sido objeto de debate en cuanto a planteamientos y propuestas con anterioridad.

El paso está protegido con dobles semibarreras enclavadas y presenta una considerable circulación de tráfico rodado (unos 6.500 vehículos diarios), además del cruce de los numerosos peatones que transitan la zona, y un promedio de 33 circulaciones ferroviarias diarias.

La complejidad de la actuación en un entorno densamente edificado implica abordar una serie de estudios y proyectos, destinados a definir las obras que finalmente van a permitir la supresión del paso a nivel existente.

Este contrato forma parte de las actuaciones previstas por Adif para la supresión y mejora de la protección de pasos a nivel en la Red Ferroviaria de Interés General, con el fin de incrementar las condiciones de seguridad de las infraestructuras de transporte, tanto para los ciudadanos como para las circulaciones ferroviarias. En este sentido, Adif trabaja en la supresión progresiva de aquellos pasos a nivel que más intensidad de tráfico de vehículos y trenes registran, en conformidad con la legislación establecida en esta materia.  

Igualmente, durante este proceso, y con el objetivo de garantizar la seguridad del tránsito viario y ferroviario en los pasos a nivel en servicio, están previstas actuaciones de mejora de la protección de los mismos, a la vez que se están analizando nuevas tecnologías que permitan incrementar su seguridad. Estas acciones contribuyen a la consecución de diferentes Objetivos de Desarrollo Sostenible: ODS 3 (Salud y Bienestar), ODS 9 (Industria, Innovación e Infraestructura) y ODS 11 (Ciudades y Comunidades Sostenibles). 

A neurocirurxiá Rosa Martínez, nova directora de Atención Hospitalaria da Área Sanitaria de Vigo

0

Desenvolveu a maior parte da súa traxectoria profesional no servizo de Neurocirurxía do Chuvi

A especialista en neurocirurxía, Rosa Martinez Rolan, incorpórase hoxe, con carácter provisional, ao equipo directivo da Área Sanitaria de Vigo como directora de Atención Hospitalaria.

Licenciada en Medicina e Cirurxía pola Universidade de Santiago de Compostela, é especialista en neurocirurxía. Ademais, realizou a tese doutoral, polo que tamén é  Doutora  en Medicina pola Universidade de Santiago.

A maior parte da súa traxectoria profesional está vinculada ao Complexo Hospitalario Universitario de Vigo desde hai 20 anos, traballando primeiro no hospital Xeral-Cíes e posteriormente, e ata a data, no hospital Álvaro Cunqueiro.

Na súa actividade asistencial cabe subliñar a súa especial dedicación ás áreas de neurocirurxía pediátrica, vascular e nervo periférico. Hai que destacar tamén a súa importante labor no ámbito da docencia, sendo colaboradora docente na formación dos médicos residentes e profesora asociada de Ciencias de Saúde na Área de Cirurxía  da Facultade de Medicina da USC. Neste ámbito, desenvolveu múltiples colaboracións coa Universidade de Vigo na dirección de teses doutorais e traballos de fin de Master.

El área de Vigo pone fin a cinco días sin incrementos de casos activos y suma 15 pacientes en observación más que ayer

0

La comarca registra hoy 843 contagios localizados tras realizarse ayer 822 PCR que arrojaron 31 positivos (3,8%), contabilizarse 20 curaciones y lamentar una víctima mortal

La presión asistencial se estabiliza tanto en UCI, con 10 pacientes hospitalizados (0), como en planta con 40 (+1)

La incidencia acumulada en Vigo asciende y se sitúa en 64,6 casos por cada 100.000 habitantes, dos más que ayer

El área sanitaria de Vigo ha puesto hoy freno a cinco jornadas consecutivas sin incremento de contagios activos. En concreto, y según los datos que acaba de publicar el Servicio Galego de Saúde, la comarca suma en estos momentos 15 pacientes en observación más que ayer, un incremento que no se producía desde el pasado 12 de mayo. Entonces, el área viguesa contabilizaba 888 casos, frente a los 843 actuales pese a este último incremento.

La subida de hoy se produce después de que ayer se realizasen 822 PCR que arrojaron 31 positivos, lo que sitúa la tasa de positividad en el 3,8%, más de un punto por debajo del límite del 5% fijado por la OMS para entender la pandemia controlada en un territorio. Además, se contabilizaron 30 curaciones y hubo que lamentar una víctima mortal.

Por su parte, la presión asistencial en UCI en los hospitales de la ciudad se mantiene estable. En estos momentos hay 10 pacientes en intensivos, los mismos que ayer. Siete de ellos están en el Álvaro Cunqueiro, 1 en Povisa y 2 en Fátima. Asimismo, hay otros 40 pacientes hospitalizados en planta por Covid, uno más que en la víspera.

La incidencia acumulada a siete días en Vigo empeora hoy, situándose en los 64,6 casos por cada 100.000 habitantes, uno menos que en la víspera.

La situación de Vigo es similar a la del conjunto de la Comunidad. Galicia suma hoy 2.805 pacientes en observación, lo que supone 16 casos menos que ayer.

El área sanitaria de A Coruña tiene 605 casos activos (-21); la de Ferrol, 87 (0); la de Lugo, 179 (+4). En la de Ourense hay 223 (0); en la de Pontevedra, 433 (+7); y en la de Santiago, 435 (+11).

Asimismo, la presión asistencial en la Comunidad es estabiliza tanto en UCI, con 37 pacientes ingresados (0), como en planta, con 139 enfermos hospitalizados (0). El cómputo de fallecidos por Covid se eleva hasta los 2.405 tras notificarse ayer dos víctimas mortales.

Un nuevo fallecido eleva el total de víctimas de la pandemia en el área de Vigo a 432

0

Se trataba de un varón de 74 años que permanecía ingresado en el Álvaro Cunqueiro

El área sanitaria de Vigo cierra la jornada con una nueve muerte por Covid notificada por la Consellería de Sanidade. De este modo, la comarca suma 432 fallecidos desde marzo del año pasado a causa de la pandemia.

La víctima era un varón de 74 años que permanecía ingresado en el Hospital Álvaro Cunqueiro.

Se trata de uno de los dos decesos que ha notificado hoy el Sergas. El otro se corresponde con un hombre de 72 años ingresado en el Complexo Hospitalario Universitario da Coruña.

El cómputo total de víctimas que deja la pandemia de Covid-19 en Galicia se eleva así a 2.405. Los dos fallecidos hoy perdieron la vida a lo largo del domingo y tenían patologías previas.

Un hombre da positivo en el control de alcoholemia tras ser parado por circular de madrugada tocando el claxon de forma «insistente»

0

Durante la entrevista, los agentes detectaron que mostraba claros síntomas de encontrarse bajo los efectos del consumo de bebidas alcohólicas

La Policía Local de Vigo impuso la correspondiente sanción administrativa a un joven de 32 años que la madrugada del pasado día 15 circulaba tocando el claxon de modo «insistente» y que, en el correspondiente control de alcoholemia tras dársele el alto, dio positivo.

Los hechos, tal y como describen fuentes policiales, sucedieron en la confluencia de las calles Policarpo Sanz con Colon, a eso de la una y media de la madrugada. El hombre estaba circulando por la ciudad «haciendo un uso insistente de las señales acústicas del vehículo.

En la zona se encontraba patrullando una Unidad de GOA, que procedió a interceptarlo y detenerlo identificando al conductor. Durante la entrevista, los agentes detectaron que mostraba claros síntomas de encontrarse bajo los efectos del consumo de bebidas alcohólicas.

Procedieron en consecuencia, a realizarle las pruebas preceptivas de determinación del grado de impregnación alcohólica, arrojando estas un resultado positivo de 0.63 y 0.60 mg/l de alcohol por aire expirado, lo que no excede el límite penal establecido.

La conducta acarreó finalmente la correspondiente sanción administrativa.

Detenido tras negarse a usar la mascarilla y propinar un cabezazo y una patada a un agente

0

Los funcionarios policiales observaron que en su dirección caminaba una pareja sin utilizar la mascarilla y les invitaron a ponérsela, replicando el varón, de malos modos, que no, porque iba a fumar

La Policía Local de Vigo detenía el pasado día 14 a un hombre, de 28 años y natural de Ourense, por su presunto delito de desobediencia y atentado contra agente de la autoridad, después de que se negase en repetidas ocasiones a emplear la mascarilla y de que se comportase de modo violento cuando fue propuesto para sanción por los agentes.

Los hechos sucedieron sobre las 18.20 horas del mencionado día, cuando un Patrulla de esta Policía Local se encontraba en la zona de O Calvario realizando labores de vigilancia y control en el ámbito de la Seguridad Ciudadana.

Accedieron a la calle Xilgaro, donde se apearon del vehículo Policial para realizar una revisión, observando que en su dirección caminaba una pareja sin utilizar la mascarilla. A tal efecto, se dirigieron a ambos, invitándoles a ponérsela, replicando el varón, de malos modos, que no, porque iba a fumar.

Los agentes constataron que era una excusa, dado que le observaron caminando durante varios metros sin hacer uso de la misma, y tampoco realizó gesto o acción alguna que mostrase intención de fumar.

Dada esta actitud, les invitaron nuevamente a que se la colocasen, informándoles que de no hacerlo, se verían en la obligación a proponerles para sanción.

Ante un nuevo requerimiento, el varón comenzó a mostrarse agresivo, faltando al respeto e insultando a los actuantes. Los agentes trataron de calmarlo, pero el individuo se tornó más agresivo, tratando de dar un cabezazo a uno de los funcionarios, iniciándose un forcejeo, en el transcurso del cual pateó a uno de los agentes en la tibia.

Por este motivo procedieron a la detención del hombre por un presunto delito de desobediencia y atentado contra agente de la autoridad. Por su parte, la mujer que resultó natural de Vigo y de 24 años, fue propuesta para sanción por no utilizar la mascarilla y por desobediencia, al no atender a los requerimientos de los agentes.

Intervención do presidente da Xunta no acto conmemorativo do Día das Letras Galegas 2021

0

Autoridades presentes,
Señoras e señores.

Unha feliz casualidade quere que este Día das Letras se celebre coincidindo co 40 aniversario da Autonomía. A democracia galega, a Galicia democrática, nace hai catro décadas repleta de intencións reformadoras que en moitos casos se cumpriron, e en outros se iniciaron.

Neste días destacamos os logros que trouxo consigo o autogoberno en todo o que atinxe ao benestar material do noso país. Calquera comparación que poidamos facer entre a Galicia dos oitenta e a Galicia dos nosos días, en calquera sector ou actividade, ofrece un balance que permite falar dunha milagre cuxa autoría corresponde ao pobo de Galicia.

Sen embargo esa distancia abrumadora entre o pasado e o presente faise case inconmensurable se pasamos do desenvolvemento material ao que poderiamos chamar desenvolvemento espiritual, para englobar todo aquelo relacionado cos sentimentos máis fondos da nosa xente. Os galegos recuperamos a fe en nós mesmos. A Autonomía permitiu que nos recoñeceramos como un pobo forte, unido e capaz dos grandes retos. Ese espertar tantas veces invocado no himno faise realidade e reflíctese nun país grato que avanza en liberdades, en abrigas e benestar.

Nese rexurdimento a lingua é o gran catalizador. En certa maneira o pobo galego devólvelle ao idioma que nos é propio unha débeda que se remontaba a séculos atrás. O galego foi o facho que permitiu que o noso país se alumeara na escuridade, e camiñara con paso firme no camiño que desemboca no autogoberno. A lingua proclamou que seguíamos existindo.

Malia non contar con parlamentos nin con gobernos de seu, Galicia non esmoreceu grazas a unha cultura diferente que reivindica o noso papel no mundo. Nunha data coma a de hoxe podemos pensar nos galegos que viviron no 17 de maio de 1863 a publicación aquí en Vigo de Cantares Gallegos de Rosalía de Castro. Institucionalmente Galicia non existía, pero era unha realidade palpitante con libros que fornecían o seu futuro.

Nese rexurdimento a lingua é o gran catalizador. En certa maneira o pobo galego devólvelle ao idioma que nos é propio unha débeda que se remontaba a séculos atrás.

Pois ben; Galicia paga esa débeda situando a recuperación como unha fundamental prioridade. Todos os gobernos que o noso país tivo dende entón renderon tributo a ese principio que atinxe tanto a nosa cultura como á nosa convivencia. Grazas a ese acordo básico, a normalización converteuse en tarefa transversal na que todos os galegos están convidados a participar e seguir participando.

O pobo galego acerta cando decide facer do idioma unha ponte e non un valado, un punto de encontro e non unha disxuntiva. Teño para min que a convivencia estreita entre galegos débelle moito á pertenza a unha cultura común que congrega e non separa. Mantela, impulsala, despregala en todas as súas enerxías é un deber e, na miña opinión, tamén é un dereito.

Señoras e señores, estamos en Vigo, no barrio do Calvario, no instituto Castelao onde estudou, como se ten dito, Xela Arias. Aquí danse cita hoxe tres mulleres que contribuíron moito a ser como somos. Tres traballadoras da palabra. Está Rosalía de Castro, que motiva a festa do 17 de Maio. Está Emilia Pardo Bazán, falecida un 12 de Maio de hai cen anos. E está Xela Arias, poeta, tradutora, editora, mestra e nai.

Rosalía ergue a bandeira do Rexurdimento reivindicando un idioma que semellaba relegado á pobreza.

Emilia proxecta os motivos galegos en obras que teñen un eco literario no mundo enteiro.

Xela aporta continuidade, transición e modernidade da man desa poesía escrita “para ler pausadamente”, en palabras do presidente da Real Academia Galega, Victor Freixanes.

Filla de Valentín Arias, en boa medida continúa o labor do seu pai, mentor do cooperativismo galego, xerente da editorial Galaxia, e autor entre outros dun estudo precursor titulado A lingua galega na escola.

Na propia historia familiar de Xela Arias dáse esa sorte de carreira de relevos entre xeracións que fai que os escritores e pensadores galegos sexan primeiro alumnos e logo mestres.

A nosa escritora representa tamén unha importante transición: a que se dá entre a Galicia rural e a Galicia urbana. Ese tránsito non era doado cando Xela Arias inicia a súa carreira literaria porque o mundo urbano víase como algo alleo á cultura propia do país. Ela loita contra o tópico, o dobrega e axuda de maneira decisiva á que a lingua se mergulle naquel Vigo dos oitenta en plena efervescencia social e cultural.

A autora de Tigres coma cabalos, personifica igualmente a modernidade. “Poeta nas marxes”, afirma dela Manuel Bragado. Innova, rompe moldes, inventa neoloxismos, fuxe de convencionalismos.

A nosa escritora representa tamén unha importante transición: a que se dá entre a Galicia rural e a Galicia urbana. Ese tránsito non era doado cando Xela Arias inicia a súa carreira literaria porque o mundo urbano víase como algo alleo á cultura propia do país

Mesmo dende o punto de vista temático atrévese a entrar en terreos pouco explorados entón coma a maternidade, o feminismo ou a crítica social.

Xa no terreo da tradución achega ao galego obras cumios da literatura universal, dende o Dracula ata O Quixote.

Como “urbanizadora” da nosa cultura, como introdutora de novos horizontes, como unha das creadoras da industria editorial do país a través de Edicións Xerais, merece que lle digamos “Grazas mestra”.

Pero ese agradecemento sería cativo se non fora acompañado por accións como o Plan de Dinamización da Lingua na Mocidade, algo tan necesario, e o Proxecto Nós que presentamos hai unha semana, destinado a potenciar o uso da nosa lingua nos distintos dispositivos conversacionais.

En torno á figura de Xela Arias, estamos a promover unha ampla programación en colaboración con editoriais como Xerais, Galaxia, Bolanda, Laiovento, Ir Indo ou Baía; con institucións como a Real Academia Galega, como o Consello da Cultura Galega e a Radio Televisión de Galicia; e con empresas privadas. Programamos así mesmo preto de medio cento de accións en toda Galicia. Refírome a mostras como Xela Arias. Asinamos ser libresTigres coma cabalos Aquela nena de Sarria.

En formatos dixitais ou audiovisuais, o proxecto Vencerse é cousa de se tratar, que fai realidade o desexo de Xela de levar ao escenario a súa derradeira obra.

Nin Rosalía de Castro, nin Emilia Pardo Bazán, nin sequera Xela Arias cando iniciou a súa andaina literaria, puideron imaxinar un rexurdimento como o que hoxe experimentamos, e no que quedan moitísimas metas por acadar. Que o que queda por facer non nos impida sentirnos satisfeitos do logrado entre todos.

Tamén a difusión de trinta pílulas audiovisuais arredor da autora, ou un novidoso videomapping que proxecta versos e imaxes de Xela en edificios e emprazamentos significativos do país.

Señoras e señores. Temos a inmensa fortuna de vivir nunha Galicia na que a o idioma une aos galegos e non nos separa de ninguén.

Nin Rosalía de Castro, nin Emilia Pardo Bazán, nin sequera Xela Arias cando iniciou a súa andaina literaria, puideron imaxinar un rexurdimento como o que hoxe experimentamos, e no que quedan moitísimas metas por acadar. Que o que queda por facer non nos impida sentirnos satisfeitos do logrado entre todos.

Grazas a todos. Parabéns á Banda da loba por estes poemas traducidos a cancións, e á Coral Casablanca, a máis laureada de Galicia.

E grazas sobre todo a esa mestra que hoxe aquí en Vigo, vangarda da industria e da cultura, aplaudimos. E, dende aquí, para toda Galicia.

A RAG celebra o legado de Xela Arias, a poeta das vidas á marxe

0

O Auditorio Mar de Vigo, cidade que foi «o espazo creativo, emocional, familiar e profesional onde Xela Arias desenvolveu a meirande parte da súa vida», acolle o acto central do Día das Letras Galegas

A voz de Xela Arias (Sarria, 1962 – Vigo, 2003) abriu o pleno extraordinario que a Real Academia Galega celebrou hoxe en Vigo para reivindicar o seu legado. A escritora, editora e tradutora recitando versos do seu derradeiro poemario, Intempériome (2003), en diálogo coa música de Fernando Abreu, Mónica de Nut e Pablo Carrera, marcou o comezo do acto central do Día das Letras Galegas, unha conmemoración na que Ana Romaní, Marilar Aleixandre e Manuel Rivas pronunciaron as alocucións académicas sobre a autora á que a RAG dedica este 17 de maio.

Os tres recorreron á palabra da poeta e puxeron o acento no carácter rebelde e na lectura de xénero dunha poesía á intemperie, envolta «nas entrañas das vidas á marxe» e que «cuestiona “exércitos inoculados de acomodo”», expresou Ana Romaní. «Crear, di Xela, é inventa-lo mundo e mailas marxes do mundo. Crebar as marxes, inventar outras novas», coincidiu Marilar Aleixandre. Porque ela foi, en palabras de Manuel Rivas, unha muller «a camiñar pola liña do horizonte», unha creadora que escolleu botarse «fóra da orde do día».

O acto tivo lugar no Auditorio Mar de Vigo, na cidade que foi «o espazo creativo, emocional, familiar e profesional onde Xela Arias desenvolveu a meirande parte da súa vida», indicou o presidente da RAG. Víctor F. Freixanes recordou tamén a Sarria natal da autora, onde a Academia estivo igualmente presente neste Ano Xela Arias apoiando distintas iniciativas arredor da súa figura. Sarria e Vigo, dous eixes vitais que ilustran a pertenza de Xela Arias a unha xeración con raiceiras no rural, que medrou nos barrios das cidades galegas en expansión e que viviu a mocidade nun momento «especialmente activo e ilusionante», o dos anos 80 e dos 90, no que «Vigo tivo un protagonismo moi especial». «Foron décadas dunha enorme explosión cultural e creativa, protagonizada polos mozos e mozas que, sen renunciar á memoria dos avós e os devanceiros, a enriquecen cunha nova ollada, novas perspectivas, novas formas de expresión», retratou Víctor F. Freixanes. 

O presidente da Academia reflexionou ademais sobre a importancia da transmisión xeracional do idioma a través do exemplo da familia de Xela Arias e tivo palabras de especial recoñecemento para os seus pais, Valentín Arias (1934-2011) e Amparo Castaño, que acudiu ao pleno da RAG acompañada do fillo, os irmáns, os sobriños e outros parentes da homenaxeada. «Cando as familias manteñen viva a riqueza do idioma e saben transmitilo con dignidade, amor e coherencia aos descendentes, a lingua medra, axigántase, convértese nunha onda contaxiosa de afectos, factor de socialización fundamental para construír a nación do futuro, que non acaba en nós, senón que continúa sempre nos que veñen despois. Esta responsabilidade témola todos. Non podemos mirar para outro lado», concluíu.

Literatura, tradución e edición comprometidas

Ese compromiso coa lingua en todas as súas facetas tamén foi reivindicado nas alocucións académicas. «Escribo en galego porque estou aquí, e desde logo, Galicia pertence, aínda, aos derrotados», deixou dito a autora. Lembrouno Ana Romaní, quen advertiu que o seu é o idioma da xustiza social.

«Nos poemas, nas poéticas, conviven a mágoa por un idioma oprimido e condicionado por outro, coa ledicia de quen escribe nunha lingua que viviu salvaxe durante tantos anos, brincando matos, montes e pradairas. Lingua ventureira, lingua brava para a que Xela ten o propósito de a converter en lingua de cultura», afondou Marilar Aleixandre.

Nos poemas, nas poéticas, conviven a mágoa por un idioma oprimido e condicionado por outro, coa ledicia de quen escribe nunha lingua que viviu salvaxe durante tantos anos, brincando matos, montes e pradairas

Marilar Aleixandre

Manuel Rivas, pola súa banda, lembrou que «está nas nosas mans frear os procesos de desfeita ecolóxica e lingüística, que nos sitúan ante un verdadeiro estado de emerxencia, no que o dilema é: comunidade ou caos, biodiversidade ou bioperversidade, extinción ou desextinción, perda ou rescate».

‘Serse. A poética radical de Xela Arias’

Ana Romaní arrincou a súa intervención cos versos que Xela Arias dedicou a Rosalía de Castro —nos que a poeta reivindicou o «dereito a rebentar»—, e convocou tamén a Luz Pozo Garza e Xohana Torres nun discurso titulado Serse. A poética radical de Xela Arias. «As escritoras, xa sabemos, están feitas da mesma materia que todas, apertadas coas mesmas tenaces, asaltadas nas mesmas violencias, rabenadas na mesma estrutura, esgotando o seu dereito a rebentar. Sendo muller aínda é ben difícil vivir nas nubes, dixo Xela Arias. Mais hai un ceo, e as mulleres sostemos a metade, dixo Xohana Torres», citou a académica.

«A liberdade que o texto explora e a vida ratifica, entendémola desde un suxeito feminino que non se somete á orde, ao establecido, á institución. Acaso é o poema o lugar no que Xela Arias funda o seu autogoberno, unha poética esculpida na ardua procura da independencia, explorando suxeitos que na desorde desafían a pauta, insubmisa ao catálogo, mais absolutamente sabedora da terra que pisa e dos marcos que limitan os seus pasos», analizou.

Sangue e auga

«Sangue e auga»: a voz da muller, a furia dos escualos é o título do discurso de Marilar Aleixandre, quen tamén se referiu ao diálogo de Xela Arias con Rosalía e ao dereito das mulleres a «rebentar, a crebar as marxes, a non querermos ser inmaculadas nin melancólicas». A académica profundou na identificación de Xela Arias cos animais e a súa relación coa ollada feminista, nun ronsel de «voces alternativas que articulan a través da animalidade unha poderosa metáfora da emancipación, mais asemade o recoñecemento da vulnerabilidade compartida».

Que sorte esa muller, que sorte estas mulleres, a camiñar pola liña do horizonte, esa linde da nación creativa, mantendo a raia o nada, o baleiro, termando das trabes do ceo, e cubrindo a quenda da noite, da intemperie, para impedir o secuestro do corazón do mundo

Manuel Rivas

«Na identificación de Xela Arias —e doutras poetas galegas— cos animais hai o sentimento compartido de perda, ameaza, dor, do feminismo posthumano de Rosi Braidotti. Mais propoño outros trazos nesa identificación: o recoñecérmonos como parte dun empeño colectivo, dunha liñaxe, do noso sangue; a rebeldía fronte ás expectativas sociais para as mulleres e para os animais non humanos; a ledicia, unha celebración da liberdade, libres para voar, nadar, para facer o amor, para o desenfreo», comezou. 

Catro rebeldías

Manuel Rivas pechou a quenda das alocucións cun discurso titulado A muller que camiña na liña do horizonte, no que chamou a atención entre as coincidencias de Xela Arias e a súa coetánea catalá Maria-Mercè Marçal, quen agradeceu ao azar nos seus versos tres cousas: Ter nacido  muller / de clase baixa e nación oprimida. / E o turbio azul de ser por tres veces rebelde. «Xela Arias asumiu as tres rebeldías, entrelazounas nunha mesma tarefa emancipadora. Mais cómpre falar dunha cuarta rebeldía. Unha soidade solidaria, unha soidade eficaz», propuxo o académico

«A súa procura dun almeiro de seu, dun espazo creativo singular, dun “cuarto propio”, na expresión célebre de Virginia Woolf. O seu almeiro, o seu “cuarto propio”, o espazo natural da soidade solidaria e eficaz foi o seu propio corpo coa anatomía da linguaxe imprevista. O mellor lugar para enfrontarse ao máis ruín dos poderes: o do nada», declarou Manuel Rivas.

«Que sorte esa muller, que sorte estas mulleres, a camiñar pola liña do horizonte, esa linde da nación creativa, mantendo a raia o nada, o baleiro, termando das trabes do ceo, e cubrindo a quenda da noite, da intemperie, para impedir o secuestro do corazón do mundo», concluíu.

La Fiscalía solicita cuatro años y medio de cárcel para un acusado de lanzar adoquines a policías en una protesta durante un mitin de Vox en Vigo

0

«Con evidente desprecio por el principio de autoridad, lanzó contra los agentes uniformados (…) una valla metálica que no llegó a impactar sobre el cuerpo de ninguno», reza el escrito de acusación

La sección quinta de la Audiencia Provincial de Pontevedra, con sede en Vigo, acoge esta semana un juicio contra un hombre acusado de lanzar adoquines a los agentes de la Policía Nacional durante una protesta que tuvo lugar en la ciudad olívica durante la celebración de un mitin de Vox. La Fiscalía solicita, por estos hechos, cuatro años y medio de cárcel por un delito de atentado contra agentes de la autoridad.

En este sentido, y tal y como se recoge en el escrito del Ministerio Fiscal, los hechos sucedieron en las inmediaciones del Auditorio Mar de Vigo durante la tarde noche del 24 de octubre de 2019, y durante los mismos el procesado se integraba en un «tumulto que formaban unas 300 personas allí congregadas».

«Como tal integrante del grupo fue requerido de viva voz por los agentes uniformados del Cuerpo Nacional de Policía que formaban parte del dispositivo de prevención y requisas allí desplegado, para que se dispersaran y permitieran la reanudación del tráfico rodado que habían logrado interrumpir», reza el escrito de acusación.

Pese a ello, en ese momento el acusado, «con evidente desprecio por el principio de autoridad, lanzó contra los agentes uniformados del Cuerpo Nacional de Policía que  estaban situados frente a él, una valla metálica que no llegó a impactar sobre el cuerpo de ninguno de los funcionarios actuantes, y acto seguido, un adoquín de piedra que impactó contra el pie derecho del funcionario».

A continuación lanzó «otro adoquín de piedra que impactó contra la mano derecha» de otro funcionario uniformado. Momentos después, el hombre fue interceptado, reducido y detenido y, en el forcejeo, resultó con lesiones leves «subsidiarias de una única primera asistencia facultativa».

Por estos hechos, el ministerio público lo considera autor de un delito de atentado contra agentes de la autoridad con uso y lanzamiento de objeto contundente, y dos delitos leves de lesiones, y pide que sea condenado a cuatro años y medio de prisión. También reclama que se le impongan multas que suman 1.800 euros por las lesiones, y que indemnice a cada uno de los agentes heridos en 224 euros.